Love Story: "ನಿನ್ನ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ"- ಭಾವನೆಗಳು ಅಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗುತ್ತವೆ

Reading Time: 2 minutes

Love Story: ಅವನ ಹೆಸರು ಅಜಯ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅನನ್ಯಾ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವರು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾದ ಸ್ನೇಹ, ಯುವಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಣ್ಣ ಹೊದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಜಯ ಎಂದಿಗೂ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಮರೆಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅನನ್ಯಾ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಸಮಾಜದ ಬಲವಾದ ಗೋಡೆಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ತನ್ನದೇ ಸಂಶಯಗಳು – ಇವೆಲ್ಲ ಅವಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Tumkur News: “ಸ್ವಚ್ಛತೆ” ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ : ಪಿ ಡಿ ಓ ತಿಪ್ಪೇಸ್ವಾಮಿ

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು, ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವೇ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

“ಅನನ್ಯಾ,” ಅಜಯ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ, “ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಯಾವುದಾದರೂ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ಉಸಿರಿಗಿಂತಲೂ ನಿಜವಾದುದು.”

ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿದಳು. “ಅಜಯ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಬದುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯೋದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರೋದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಕಾರಣಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ದೂರವಾಗೋಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣ ಸಾಕು – ಕುಟುಂಬ.”

ಅಜಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. “ಒಂದ್ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ನಿಜ ಅನನ್ಯಾ…!! ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ನನ್ ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರು ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನನ್ ಹಾಗೆ, ನನ್ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರು ಸಿಗಲ್ಲ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ಹುಡುಕಿ ನೋಡು.”(Love Story)

ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಲಾರದೆ, ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಮೌನವೇ ಆ ಇಬ್ಬರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತು.

ವರ್ಷಗಳು ಹರಿದವು. ಅನನ್ಯಾ ಮದುವೆಯಾಗಿ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದಳು. ಬದುಕು ಅವಳಿಗೆ ಆರಾಮ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು—ಸುಂದರ ಮನೆ, ಉತ್ತಮ ಕುಟುಂಬ, ಗೌರವ. ಆದರೆ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ತುಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಹೌದು, ಕಾಳಜಿ ಹೌದು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆ ತೀವ್ರತೆ, ಆ ನಿರ್ಭೀತಿಯ ಭಾವನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು – ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅಜಯ ಹೇಳಿದ ಆ ಮಾತು. “ನಿನ್ನ ನನ್ ಹಾಗೆ, ನನ್ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರು ಸಿಗಲ್ಲ…” ಎಂಬುದೇ ಅವಳ ಜೀವನದ ಅನಾವರಣವಾಗಿತ್ತು.

ಇತ್ತ ಅಜಯ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ದೂರು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಲು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ. ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ತಡ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳತ್ತ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. “ನೀ ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯೋ ಅನನ್ಯಾ, ನಿನ್ನ ನಗು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಉಸಿರಿನಲ್ಲೇ ಇದೆ,” ಎಂಬುದೇ ಅವನ ಮನದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ, ಹಳೆಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಎದುರಾದರು. ಜನಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕಂಡವು. ಕಾಲವೇ ನಿಂತಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಅನನ್ಯಾ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಸಾವಿರ ಉತ್ತರಗಳು ಮಿಶ್ರವಾಗಿದ್ದವು. ಅಜಯ ಹಳೆಯದೆಯೇ ನಗುಮುಖದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದ.

“ಅಜಯ…” ಎಂದು ಅವಳು ನುಡಿದಳು. ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜಯ ಸಾದಾರಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ: “ನೀನು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅನನ್ಯಾ. ನಿನ್ನ ಜೀವನ, ನಿನ್ನ ಕನಸು – ಅವೇ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.”

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು: “ಸಂತೋಷ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಜಯ? ನಿನ್ನ ಮಾತು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಟ್ಟವರು ಇದ್ದಾರೆ, ಕಾಳಜಿ ಕೊಟ್ಟವರು ಇದ್ದಾರೆ… ಆದರೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನ ನಗುವಿಗಾಗಿ ಬದುಕೋರು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವವರು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.”

ಅಜಯ ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮಾತನ್ನೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿಕೊಂಡ.
“ಒಂದ್ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ನಿಜ…!! ನಿನಗೆ ನನ್ ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರು ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನನ್ ಹಾಗೆ, ನನ್ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರು ಸಿಗಲ್ಲ.”

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಳು. ಅಜಯ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಸತ್ಯ – ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆಯ ಆ ಮಾತು – ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಅದು ಪ್ರೀತಿ ಮುಗಿದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಮೌನವಾಗಿ ಹೂವುಗಳಂತೆ ಅರಳಿದ ನೆನಪು.(Love Story)

~ ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ