Suddhi Sampada 
Love Story: “ನಿನ್ನಯ ಮೊಂಡು ಹಠದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ನಾನೇ ಸೋತರೇನಂತೆ. ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯಲು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸೋಲಲೇಬೇಕಂತೆ.”
ಪ್ರೀತಿಯು ಗೆಲುವಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸೋಲಿನ ಸವಿ ತಾಳುವ ಹಾದಿ. ಅವಳು ಬಂದ ದಿನದಿಂದ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದವು. ಆ ದಿನ ಬಿಸಿಲು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆಯ ಮಳೆಯ ತೇವ. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲ ದಿನ, ಹೊಸ ವಾತಾವರಣ, ಹೊಸ ಮುಖಗಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯುವಂತಿತ್ತು.
ಅವಳ ಹೆಸರು “ಆರಾಧನಾ”. ಹೆಸರಿನಂತೆ ಅವಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಪವಿತ್ರ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಜವಾಗಿ ಬೆರೆತು ನಗು ಬೀರುವ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಆದರೆ ಅವಳೊಳಗೆ ಒಂಥರಾ ಹಠವಿತ್ತು — ಸತ್ಯವನ್ನೂ ತಾನೇ ಹೇಳಬೇಕು, ತಪ್ಪಿದ್ದರೂ ತಾನೇ ಸರಿಯೆಂದು ತೋರಿಸಬೇಕು. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ದುರ್ಬಲತೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು “ಆದಿತ್ಯ”. ಸಂಯಮ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು, ಮಾತನಾಡುವಲ್ಲಿ ಆಳತೆ. ಎಲ್ಲವೂ ವಿಭಿನ್ನ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ, ನಂಬಿಕೆ ಎಂದರೆ ತಾಳ್ಮೆ.
ಅವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿಗಳು ಸಣ್ಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು. ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು — “ನೀವು ಯಾವ ವಿಭಾಗ?” ಅವನು ನಗುಮುಖದಿಂದ — “ಕನ್ನಡ… ನೀನು?” “ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ,” ಎಂದು ಅವಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಅವನು ಅವಳ ನಗುವಿನ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ.(Love Story)
ದಿನಗಳು ಬದಲಾದವು, ತರಗತಿಗಳ ನಡುವೆ ಕಾಫಿ, ನೋಟು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಬರೆದ ಚಿಕ್ಕ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಹೂಗಳು.
ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಟೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ.
ಒಂದು ದಿನ, ಆರಾಧನಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ ಆದಿತ್ಯ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳು. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯು ನನಗಿರಬೇಕಾದರೆ ನೀನು ನನ್ನಂತೆ ಬದಲಾವಬೇಕು.”
ಆದಿತ್ಯ ಕೇವಲ ನಗುಮಾಡಿದ. “ಆರಾಧನಾ, ಪ್ರೀತಿಯು ಬದಲಾವಣೆಯಾದರೆ ಅದು ಬಂಧನವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ.” ಅವಳು ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಟಳು.
ಆ ದಿನದ ನಂತರ, ಮೌನವು ಅವರ ನಡುವಿನ ಸಂವಾದವಾಯಿತು.
ಪ್ರೀತಿಯು ಒಮ್ಮೆ ಮೌನವಾದರೆ, ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋವು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಆದಿತ್ಯ ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಆದರೆ ಮಾತನಾಡದೆ, ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದು ಅವನ ದಿನದ ಕ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಆರಾಧನಾ ಕೂಡಾ ತಾನು ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಹಠವು ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು.
ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯಿತು. ವಿದಾಯದ ದಿನ — ಎಲ್ಲರೂ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಮಾತುಗಳು, ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಮೌನ. ಆದಿತ್ಯ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಒಂದು ಚೀಟಿ ಬರೆದನು.
“ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯಲು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸೋಲಬೇಕು. ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ಸೋತಿದ್ದೇನೆ ಆರಾಧನಾ. ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಗು ಉಳಿದರೆ, ನನಗೆ ಅದೇ ಗೆಲುವು.”
ಅವಳು ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಓದಿ ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ನಗುಮಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ — ಅವಳು ಕೂಡ ಸೋಲಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಂದು.
ವರ್ಷಗಳು ಹೋಯಿತು. ಜೀವನದ ಪಯಣ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕು ಹಿಡಿತಿತ್ತು. ಆರಾಧನಾ ಈಗ ಒಂದು ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕಿ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಇನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಣ್ಣ ಉಳಿದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲು ಬಳಿ ಯಾರೋ ನಿಂತಿದ್ದರು — ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೂಗುಚ್ಛ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪು.
“ಆದಿತ್ಯ!” ಅವಳ ಬಾಯಿಂದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹೊರಟಿತು.(Love Story)
“ನಿನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು, ನಾನು ಬರುವಾಗ ನೀನು ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೀಯೆಂದು,” ಎಂದನು ಅವನು.
ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗುಮಾಡಿದಳು “ನೀನು ಹಠ ತೊರೆದೆಯಾ?” ಅವನು ತಕ್ಷಣ “ಇಲ್ಲ, ಹಠ ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಬರುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಠವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಶಾಂತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.” ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ತೊಳೆದು, “ಹಾಗಾದರೆ ಇಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಸೋಲೋಣ…” ಎಂದಳು.
ಅವರು ಕಾಫಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು, ಮಾತುಗಳು ಹರಿದವು, ಮೌನಗಳು ಮೇಳೈಸಿದವು. ಅವಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಆ ಚೀಟಿ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿತ್ತು, ಅವನು ಬರೆದ ಆ ಸಾಲು “ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯಲು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸೋಲಬೇಕು.”
ಆದರೆ ಈಗ ಇಬ್ಬರೂ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು — ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿದೆ.
ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಒಂದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರೀತಿಯು ಬದಲಾಯಿತು, ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮೌನಕ್ಕೆ, ಯೌವನದಿಂದ ತಾಳ್ಮೆಗೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಸಾರ ಅದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು,“ನೀನು ಏಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸೋತಿದ್ದೆ?” ಅವನು ನಗುಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ
“ಆರಾಧನಾ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಸೋತರೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಗೆದ್ದರೆ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಒಡೆದುಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಕೈ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಮಡಕೆಯಂತೆ…”
ಅವಳು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದಳು “ಆ ಮಡಕೆಯ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ನೀನೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ಆದಿತ್ಯ”
ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಗಿದರು. ಮಳೆ ಹೊರಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ, ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ.
ಅವರು ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಸೋಲಿನಲ್ಲೇ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು — ಪ್ರತಿ ಮಡಕೆಯ ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲೂ ಅವರ ಬಂಧ ಬಿರುಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯಲು ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದರೂ ಸೋಲಬೇಕು ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.”
~ ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ
About The Author
arathipatrame 
