Love Story: ಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪು – ದೂರದ ಅಂತರವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಹೃದಯಗಳ ಕಥೆ

Reading Time: 3 minutes

Love Story: ಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪು – ದೂರದ ಅಂತರವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಹೃದಯಗಳ ಕಥೆಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಲೆ, ನಾ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೆ ನೀ ನಗುವ ಹಾಗೆ—ಇದು ಅವನ ಹೃದಯದ ಹಂಬಲವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ಆಕೆಯನ್ನು ನೆನಸಿದಾಗ ಅವನೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನುಡಿಯ ಮೂಲಕ ಹೇಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೆನಪು ಎಂದರೆ ನೋವಿನ ಸುರುಳಿಯೂ ಹೌದು, ನಗುವಿನ ಬೆಳಕು ಕೂಡ ಹೌದು. ಅವನು ಆ ನೆನಪನ್ನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ. (Love Story)

ಅವನ ಹೆಸರು ವಿರಾಟ್.  ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದವನಾದರೂ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಲು ಬಂದಿದ್ದ. ಸರಳ ಹೃದಯದವನಾಗಿದ್ದ ಆತನು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕನಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹೃದಯ ಬಯಸಿದದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯೊಂದು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು. ಅದು ಬರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬರಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಬಂದಿತ್ತು.

ಆಕೆ ಕಾವ್ಯ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮನಸಿನ ಶುದ್ಧತೆಯ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಮುದ್ದಾದ ನಗು ಬೀರಿದಳು; ಆ ನಗು ಅವನ ಬದುಕಿನ ಅಡಿಗಲ್ಲಾಯಿತು.

ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ ಎಂದರೆ ಸುಲಭವಾದ ರಸ್ತೆ ಅಲ್ಲ.(Love Story) ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಕಲ್ಲುಗಳು, ದೂರದ ಅಂತರಗಳು, ಸಮಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ವಿರಾಟ್‌ನ ಕಥೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಹರಿಯಿತು.

ಮೊದಲ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಕೆಯೊಂದೇ ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವಳ ನಗು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅವನಿಗೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ—ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಂದು.

ಕಾಲ ಹಾದುಹೋದಂತೆ, ಸ್ನೇಹದ ಹಾದಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಒಂದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಾಗಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭ ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತುಗಳು, ಹಾಸ್ಯ, ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳು ಆರಂಭವಾದವು. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸ್ನೇಹದ ಬೇರುಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದವು.

ವಿರಾಟ್‌ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಪ್ರೀತಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾದಿತು.(Love Story) ಆದರೆ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅವನೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ? ಅವಳ ಸ್ನೇಹವೇ ಕಳೆದು ಹೋದರೆ?” ಎನ್ನುವ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಗಾರ್ಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಸುಕಿನ ಬಣ್ಣ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು—“ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರೆಯಬೇಕು, ಕಥೆಗಳು ಬರೆಯಬೇಕು, ನನ್ನ ಬದುಕು ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿರಬೇಕು” ಎಂದಳು. ವಿರಾಟ್ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನು ಮನದಲ್ಲಿ “ನೀನೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕಥೆ” ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಜರೂರಾಗಿ ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ದಿನಗಳು ಹೀಗೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ್ನೇಹ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊತ್ತುಗಟ್ಟಲೆ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಕೆಲವು ಸಲ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮೌನವೇ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಹೃದಯದ ನುಡಿಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಮೌನವನ್ನು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ತರಲು ವಿರಾಟ್ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಕಾವ್ಯ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು—“ವಿರಾಟ್, ನಿನ್ನ ಕನಸು ಏನು? ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?”

ವಿರಾಟ್ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ—“ನಿನ್ನಂತ ನಗು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಕನಸು.”

ಕಾವ್ಯ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ. ನಂತರ ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ, “ಅದನ್ನೇನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನನಸಾಗಿಸಬಹುದು. ನಗೋದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವೇ” ಎಂದಳು. ಆ ಮಾತಿಗೆ ವಿರಾಟ್ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡ: “ಆ ನಗು ನನಗೋಸ್ಕರ ಇರಬೇಕು, ನನ್ನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇರಬೇಕು.”

ಅವರಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಾಲೇಜಿನವರು ಕೂಡ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅದರಿಂದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹವೇ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಗಳು ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇರಲಾರವು. ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಮುಗಿಯುವಾಗ, ಇಬ್ಬರ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಗಳು ಬೇರೆಬೇರೆ ಆಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಕನಸಿಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೋರ್ಸ್ ಸೇರಬೇಕಾಯಿತು. ವಿರಾಟ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು.

ವಿದಾಯದ ದಿನ ಕಾಲೇಜು ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಮರೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ವಿರಾಟ್ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ನಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ ಕಾವ್ಯ. ನಿನ್ನ ನಗುವೇ ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ನೆನಪು. ನಾನಿನ್ನ ನೆನಸಿದಾಗ ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಗುತ್ತಿರಬೇಕು.”

ಅವಳ ಕಣ್ಣು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು. “ವಿರಾಟ್, ನೆನಪು ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿದೆ.”

ಅದಾದ ನಂತರ ಜೀವನವು ಅವರನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು. ಫೋನ್ ಕರೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದವು, ಸಂದೇಶಗಳು ವಿರಳವಾದವು. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ, ಹೊಸ ಪರಿಸರ, ಹೊಸ ಜನ—ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ದೂರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ಸಂಜೆ ವಿರಾಟ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಸಿಕ್ಕಿತು: “ನೆನಪು ಎಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಕನಸು. ನನಗೆ ನೀನು ನೆನಪಾದರೆ ನಗುವ ಹೂವೊಂದು ಅರಳುತ್ತದೆ.” ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ನಡುಗಿತು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮರುಳು ಮೂಡಿತು.

ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದರು—“ಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಲೆ, ನಾ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೆ ನೀ ನಗುವ ಹಾಗೆ.”

ಕಾವ್ಯ ಈಗ ಯಶಸ್ವಿ ಲೇಖಕಿ ಆಗಿದ್ದಳು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಥೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು, ವಿರಾಟ್‌ಗೆ ತೋಚುವುದೇ, ಅವರಿಬ್ಬರ ನೆನಪಿನ ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಹೆಣೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಅವನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ತನ್ನ ನೆನಪನ್ನು ಅವಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಾನ ಒಂದೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅದು ಕಾವ್ಯದ ನೆನಪು. ಆದರೆ ಅವನು ಆ ಖಾಲಿಯನ್ನು ನೋವಿನಂತೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವನ ಬದುಕಿಗೆ ಸಿಹಿ ನೆನಪುಗಳ ಬೆಳಕಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅವರು ಎದುರಾಗಿದರು. ಜನಸಮುದಾಯದ ನಡುವೆ ಕಾವ್ಯ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನಗು ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೇರಿ ಮಾತನಾಡಿದವು—ಹೇಳದೆ ಉಳಿದ ಸಾವಿರ ಮಾತುಗಳನ್ನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅರಿತುಕೊಂಡರು—ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವುದಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರ ನೆನಪು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು.

ಅವರು ಮಾತಾಡಿದರು. ಜೀವನದ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಕೊನೆಗೆ ಕಾವ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು—“ವಿರಾಟ್, ನನಗೆ ನೀನು ನೆನಪಾದಾಗಲೂ ನಾನು ನಗುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಹಂಬಲ ನನಸಾಗಿದೆ.”

ವಿರಾಟ್ ನಗಿದನು. “ಹೌದು ಕಾವ್ಯ, ಇದೇ ಸಾಕು. ಬದುಕು ಎಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ದರೂ, ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ನಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ.”(Love Story)

ಅವರಿಬ್ಬರ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ನೆನಪಾಗಿ, ನಗುವಾಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಶಬ್ದವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಶಾಶ್ವತ.

ವಿರಾಟ್‌ನ ಹೃದಯವು ಯಾವತ್ತೂ ಆ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪಠಿಸುತ್ತಿತ್ತು—

“ಸಿಹಿಯಾದ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಲೆ, ನಾ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೆ ನೀ ನಗುವಹಾಗೆ.

ನೆಪಕಾದರು ನೆನಪಿಸಿಕೊ ದಿನಕೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ನೀ ನಗುತಿರುವೆ ಹೀಗೆ. Genarate best and unique headline foer this content  ~ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ

~ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ

About The Author