Suddhi Sampada 
Love Story: ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆ. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿ ಶಂಕರಯ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರಮ್ಮ. ಬದುಕಿನ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಸಂತಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದ ಇವರ ಜೀವನ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಬಾಂಧವ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಒಂದು ಕಾವ್ಯವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ.
ಗೌರಮ್ಮನ ಕೂದಲು ಈಗ ಬೆಳ್ಳಿಬಣ್ಣದ ಹೂವಿನಂತೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅರಳಿತ್ತು. ಶಂಕರಯ್ಯನ ಬೆನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಮಿದಿದ್ದರೂ, ಗೌರಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೋಟ ಯಾವತ್ತೂ ನಮಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಂಕಿಯ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ, ಒಮ್ಮೆ ಶಂಕರಯ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ – “ಗೌರಮ್ಮ, ನಾವು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಳೆಯ ದಿನವಾಗಿತ್ತು ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಳೆಯೋದು ಗೊತ್ತೇ? ಐವತ್ತಾರು ವರ್ಷ.”
ಗೌರಮ್ಮ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು –
“ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಾಗ ನಾನೇನು ಬೇರೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಅದೆ ಕೈಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದೀಯ.”(Love Story)
ಇವರ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ-ಸಂಕಟಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನಡೆ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ, ಅಳು-ನಗು, ದೂರದೂರಿನ ಪ್ರವಾಸ – ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾಳಿದವರಲ್ಲಿ ಈ ದಂಪತಿ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ – ಅವರು ಒಂದರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇ ಇತ್ತು.
ಹಳ್ಳಿ ಜನರ ಮಾತು: “ಮಾವ, ಅಜ್ಜಿ, ನೀವು ಇನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆಯ್ತೀರಾ?”
ಶಂಕರಯ್ಯ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ “ಕೈ ಹಿಡಿದಾಗ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಧೈರ್ಯ ಬರುತ್ತೆ. ಜೀವನವೆಂದರೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತಾಕತ್ತಾಗುವುದು.Love Story
ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ. ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋದ ಕಾರಣ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ದೀಪದ ಬೆಳಕೇ ಸಾಕಾಯಿತು. ಗೌರಮ್ಮನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಆ ದೀಪದ ತಂಪಾದ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದಾಗ, ಶಂಕರಯ್ಯನಿಗೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ಅವನು ಆಕೆಯ ಕೈ ಮಿಡಿದು ಹೇಳಿದ .
“ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಂಡ ಅದೇ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೆ. ನಿನ್ನ ನಗು ನನಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕು.”ಗೌರಮ್ಮ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆಯನ್ನ ತಗ್ಗಿಸಿದಳು.
ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂಟಿತನವು ಇವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಒಂಟಿತನವನ್ನೂ ಅವರು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುವುದು, ಸಂಜೆಗೂಡಿ ದೇವರ ಹಾಡು ಹಾಡುವುದು ಇವರ ಪ್ರೀತಿಯ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿ ಯುವಕರೊಬ್ಬನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ “ಮಾವ, ನೀವು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ?”
ಶಂಕರಯ್ಯ ನಿಶ್ಚಲ ನೋಟದಿಂದ ಹೇಳಿದ
“ಮಗನೇ, ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತೆ.
ಅರ್ಥವೇನಂದ್ರೆ ನಾನು ಗೌರಮ್ಮನ ಮಾತು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದೆ. ಅವಳ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಅವಳು ಕೂಡ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಬ್ಬರ ಅಳುವಿಗೆ, ಒಬ್ಬರ ನಗುವಿಗೆ, ಒಬ್ಬರ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದನೆಯಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬಾಳಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ರಹಸ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಯುವಕನಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬಂತು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈ ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಅರ್ಥ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು – ಅದು ಸ್ಪಂದನೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿತ್ತು.
ಮಳೆ ನಿಂತಿತು. ನಭದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ. ಗೌರಮ್ಮ ದೇವರ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಹೂವಿಟ್ಟಳು. ಶಂಕರಯ್ಯ ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ನಿಂತನು. ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು – “ನಾವು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಇರುವುದು ಸಾಕು” ಎನ್ನುವ ಶಾಂತಿ.
ಅವರ ಜೀವನವೇ ಆ ಮಾತಿನ ಸಾಕ್ಷಿ:
“ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ! ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗುವುದು.”.
ಈ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ.
ಒಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ, ಕನಸುಗಳಿರಲಿ – ಅದು ಎದುರಿನವನು ಗಮನಿಸದಿದ್ದರೆ, ಸ್ಪಂದಿಸದಿದ್ದರೆ, ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತವೆ. ಭಾವನೆಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗಲು, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅರ್ಥ ಬರಲು, ನಂಬಿಕೆಗೆ ಬಲ ಬರಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಬೇಕು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆದು ಕೇಳಬೇಕು.
ಸಂಬಂಧ ಎಂದರೆ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿರಲಾರದು. ಒಂದು ಹೃದಯ ಮಾತನಾಡಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೃದಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಂಬಂಧ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಹೃದಯದ ನೋವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೃದಯ ಸ್ಪಂದಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಬೆರೆತರೆ, ಒಂದು ನಗುವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ನಗು ಹಿಂತಿರುಗಿದರೆ – ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದರಿಂದ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಸ್ಪಂದನೆ, ಒಪ್ಪಿಗೆ ಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಬೆಲೆ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ, ಸಂಬಂಧಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಾಳುತ್ತವೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ – ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಹೇಳುವುದು ಅಲ್ಲ, ಅದು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಕಲೆಯಾಗಿದೆ(Love Story)
~ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ
About The Author
arathipatrame 
