Love Story: ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.

Reading Time: 2 minutes

Love Story: ನೂರಾರು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೇರಿದ್ದರೇನಂತೆ… ಜೀವನವೆಂಬ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆ, ಕುಟುಂಬ, ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು ಆದರೆ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.(Love Story)

ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭೇಟಿಯಾದ ದಿನವೇ ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಆ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಂಗಣದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಕ್ಕು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣ… ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಶುದ್ಧತೆಯೂ, ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯೂ ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನಗುವಿನ ಶಬ್ದವೇ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ನಾಳಿಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿತ್ತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Heli Hogu Kaarana: ‘ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ’ – ಪ್ರೀತಿ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ತಲ್ಲಣಗಳ ಕನ್ನಡಿ

ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಒಂದೇ ಅನಿಸಿತು – “ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ಎಂದಿಗು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಂತೆ…” ಹೌದು, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವುದೇ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಜೀವಾವಧಿಗೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಹಸಿರು ಅಧ್ಯಾಯಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಕನಸುಗಳ ನಗರಿ. ಆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಗುರಿ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜ, ಕುಟುಂಬ, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದವು. ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿಗೆ ನಿನ್ನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಲು ವಿಳಂಬವಾಯ್ತು, ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಭೇಟಿ ಮುಂದೂಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲೊಂದು ಅಸಹನೆ ಮೂಡದಂತೆ ನೀನು ಮೌನವಾಗಿ ನನಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Letters to Daughter: ಸ್ಪಷ್ಟ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕೆ ತಾಳಮದ್ದಳೆಗಳ ಶ್ರವಣಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇರಲಾರದು

“ನೀ ಹೂ ಎನ್ನು ಸಾಕು ನಾನಿರುವೆ ನಿನ್ನಡಿಗಲಲ್ಲಿ ಆಳಂತೆ…” ಈ ಮಾತು ನಿನ್ನ ತುಟಿಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಹರಿದುಹೊಯಿತು. ನೀನು ಹೂ ಆಗಿ ಅರಳಿದರೆ, ನಾನು ಆ ಹೂವಿನ ನೆಲವಾಗುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಬೆಳಕಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ನೆರಳಾಗುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ನನ್ನ ಶ್ವಾಸ.

ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. “ನಮ್ಮಿಬ್ಬರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗಿನಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ, ಸಂಜೆ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನಿದ್ರಿಸೋಣ” ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನನಗೆ ಆ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಪ್ರಸ್ತುತದ ಸತ್ಯವಾಯಿತು. ನಿನ್ನ ಕನಸು ನನ್ನ ಹಾದಿ, ನಿನ್ನ ಆಶಯ ನನ್ನ ಧರ್ಮ(Love Story)

ಆದರೆ ಬದುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಶಂಕೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ನಾವು ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆ ಅಂತರವನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇತುವೆ ಮಾಡಿ ಹಾದುಹೋಗಿದ್ದೆವು.

ಒಮ್ಮೆ ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ “ನೀನು ನನಗೆ ಜಗತ್ತು ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಸಮಯವಷ್ಟೇ ಸಾಕು.” ಆ ಮಾತು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಚ್ಚಳಿಯಿತು. ಆಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಬಂಗಾರ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಆಸ್ತಿ ಅಲ್ಲ; ಅದು ನಿಷ್ಠೆ, ನಂಬಿಕೆ, ಒಟ್ಟಿನ ನಗು.

ಇಂದು ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗನಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ಯಾವ ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲೆ.

ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕವನ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಪದ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ “ನೂರಾರು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೇರಿದ್ದರೇನಂತೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ಎಂದಿಗು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಂತೆ, ನೀ ಹೂ ಎನ್ನು ಸಾಕು ನಾನಿರುವೆ ನಿನ್ನಡಿಗಲಲ್ಲಿ ಆಳಂತೆ.(Love Story)

ಹೌದು, ಈ ಪ್ರೀತಿ ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉಸಿರು. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾವ್ಯ. (Love Story)

~ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ