Varun G J 
ಕೆಲವೊಂದುಸಲ ನಿನ್ನ ಜೋತೆ ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಜಗಳ ಅಡಬೋದು But ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರೋಕೆ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಆಗೋದಿಲ್ಲ..!!
Love Story: ಕೆಲವೊಂದುಸಲ ಅವನು ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಜಗಳ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. “ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ.”, “ನೀನು ನನಗೆ ಸಮಯ ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ…” ಅಂತಾ ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮಿಂಚು-ಗರ್ಜನೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಜಗಳಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹೂವಿನ ಮೃದುವಾದ ಪರಿಮಳವಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಕೋಪದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವಾದ ಜ್ವಾಲೆಯೇ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ನಾನು ಜಗಳ ಮಾಡ್ಬಹುದು, ಕೋಪ ತೋರಿಸ್ಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕೋದು? ಅಯ್ಯೋ ಅದು ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಆಗಲ್ಲ. ಅದೇ ಭಾವನೆ ಅವಳ ಮನದಲ್ಲೂ. ಜಗಳಾದ ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯೇ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನು ಬಂದು ಅವಳ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಕೈ ಹರಡಿದರೆ, ಅವಳ ಹೃದಯ ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಅವರ ಬದುಕು ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಕೋಪದ ಮಳೆಗೂ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸೂರ್ಯನಿಗೂ ನಡುವೆ ತೇಲುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಸಂಜೆ, ಮಳೆ ಸುರಿಯುತಿದ್ದಾಗ, ಇಬ್ಬರೂ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಕಾಫಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವನು ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತ, “ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇರೋದು ನನಗೆ ಉಸಿರಂತೆ. ಜಗಳವನ್ನಾದರೂ ಬಿಡಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಬಿಡೋಕೆ ನನಗೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ” ಎಂದ. ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿದ ನಗುವೇ ಅವನಿಗೆ ಜೀವದ ಬಲವಾಯಿತು. ಅವಳ ಹೃದಯದಿಂದ ಒಂದು ಸಾಲು ಹರಿದು ಬಂತು.
“ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೋಪದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪ್ರೀತಿಯ ಜ್ಯೋತಿ ಆರೋದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿರುವ ತನಕ, ನನ್ನ ಜೀವನ ಶಾಶ್ವತ ಹೂವುಗಳ ಹಬ್ಬ.”
ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ನದಿ ಹಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಲುಗಳ ಅಡ್ಡಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಣ್ಣುಮರಳಿನ ತೊಡಕು. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿ ನದಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕೋಪ-ಜಗಳಗಳೆಲ್ಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೋಡಗಳ ನೆರಳು, ಆದರೆ ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಶಾಶ್ವತ.
ಅವಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು: “ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಮಾಡೋದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಜಗಳದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತೆ.” ಅವನು ನಕ್ಕು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ: “ಹೌದು, ಆ ಕೋಪ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಉರಿಯುವ ಇಂಧನ.” ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಒಂದೇ ಹೂವಿನ ಎರಡು ಬಣ್ಣಗಳಂತೆ ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಸೊಬಗು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದರೂ, ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಅವನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಂತಿ ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕವನದಂತೆ ಅವಳ ನಗು ಅವನ ಮನದ ಪಾಠವಾಗಿತ್ತು:
“ಕೋಪದ ಮೋಡದಿಂದ ಮಳೆಯಾದರೂ,
ಪ್ರೀತಿಯ ಇಂದ್ರಚಾಪ ನಿನ್ನ ನಗುವಲಿ.
ನಿನ್ನನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ದಾರಿ,
ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.”
ಜಗಳವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಬೋರು, ಕೋಪವಿಲ್ಲದ ಹೃದಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ. ಅವರ ಬದುಕು ಈ ಇಬ್ಬರ ಮಿಶ್ರಣ—ಒಮ್ಮೆ ಉರಿಯುವ ಕಿಡಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೃದು ಮಳೆ. ಆದರೆ ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಕೈಗಳು ಒಂದೇ ಹೃದಯದ ತಾಳದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಂತೂ ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಸತ್ಯ ಇದೇ: “ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಪ ಮಾಡಿದರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋದು ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೌನ ಗೀತೆಯೂ, ನನ್ನ ಅಳಲಿನ ಆರಾಮವೂ.”
ಅವಳು ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ತಲೆ ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಳು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಧುರ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತಿತ್ತು—ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆ, ಕೋಪದ ಮಳೆ, ಜಗಳದ ಮಳೆ. ಎಲ್ಲ ಮಳೆಗಳು ಸೇರಿ ಅವರ ಜೀವನದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಗಿಡವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿತ್ತು—ಅದರ ಹೆಸರು ಪ್ರೀತಿ(Love Story).
About The Author
arathipatrame 
Suddhi Sampada 
