Love Story: ಶುದ್ಧವಿರಬೇಕಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು - ದೂರವಿದ್ದರೂ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾದ ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯ

Reading Time: 3 minutes

Love Story: ಮಳೆಯಿಂದ ನೆನೆದು ನಿಂತ ಮರಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಅಂಗಳದೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಶಾಲಾ ಕಟ್ಟಡ ನಿಂತಿತ್ತು. ಕಟ್ಟಡದ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿನ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಆ ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳು ಅರಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ತೋಟದ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ಆರಾಧನಾ. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಧುರ ನಗು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕನಸಿನ ಹೊಳೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಓದುವಂತೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಅಲೆಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜೀವನದೊಳಗೆ ಏನೋ ಅಪೂರ್ಣತೆ ಅವಳನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಕ ಅದ್ವೈತ್ ಆಕೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದನು. ಅವನು ನಗರದಿಂದ ಬಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವುದನ್ನು ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಶೀಲತೆಯ ಕಿರಣ, ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆಳ, ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸರಳತೆ. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವ ಅವನ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ನಗು ನೋಡಿದಾಗ ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಒಲಿಯದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲೇ ಆರಾಧನಾ ಆಕರ್ಷಿತಳಾದಳು. ಆದರೆ ಅದು ದೇಹದ ಸೌಂದರ್ಯದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಲ್ಲ, ಅವನ ಸತ್ಯಸಂಧತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಹಿಂಡಿತು.(Love Story)

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಆನಂದದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದರು. ಆರಾಧನಾ ಶಾಲೆಯ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಳೆ ಹನಿಗಳನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಿನ ಮೇಲಿನ ಹನಿಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಅದ್ವೈತ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ. “ಮಳೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸತನವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಗೆ ಹೊಸ ಪರಿಮಳ, ಮರಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು, ಮೊದಲ ಹನಿಯಂತೆ,” ಎಂದನು. ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆರಾಧನಾಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಯೊಂದು ಹುಟ್ಟಿತು. ಅವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿತು – ಇದು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಆಗಿರಬಹುದೇ?

ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಹತ್ತಿರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಪುಸ್ತಕ, ಕವಿತೆ, ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ, ಸಮಾಜದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು—ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಆಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದ್ವೈತ್‌ನ ಮಾತುಗಳು ನದಿಯಂತೆಯೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಲೋಚನೆ ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ನಿಸ್ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ನದಿತೀರದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಹೊಳೆ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆರಾಧನಾ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿದು ಕೇಳಿದಳು, “ಸರ್, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೇನು?” ಅದ್ವೈತ್ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು, “ಪ್ರೀತಿ ನದಿಯ ಓಟದಂತಿದೆ. ಅದು ಕಡಲ ತಲುಪುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಲಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲುಗಳು ಬಂದರೂ, ಅಡ್ಡಿಗಳು ಬಂದರೂ ನದಿ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹರಿಯಬೇಕು. ಅದು ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು.” ಆ ಮಾತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾಕಾಲ ಉಳಿಯಿತು.

ಆದರೆ ಆರಾಧನಾಳ ಬದುಕು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಒತ್ತಡ, ಸಮಾಜದ ನೋಟ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು—ಇವು ಅವಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಮೌನದ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದವು. ಅವಳು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ನೋವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಅದ್ವೈತ್‌ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದಳು, “ನನಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು, ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕು, ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ.”

ಅದ್ವೈತ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆ ನೋವನ್ನು ಕಂಡು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು, “ಗರ್ಭ ತೊರೆದ ಮಗು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಳುವುದು, ಅದು ಬದುಕಿನ ಘೋಷಣೆ. ಹೀಗೆಯೇ ನೀನು ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕಬೇಕು. ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಕವಿಯ ಅಳುವೇ ನಿನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ನಗು ತರಲಿದೆ.” ಆ ಮಾತು ಅವಳೊಳಗೆ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಂತೆ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕವಿತಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಅದ್ವೈತ್ ಆರಾಧನಾಳನ್ನು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ. ಮೊದಲಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವೇದಿಕೆಗೆ ಹತ್ತಿದಾಗ ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಹೃದಯದಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದವು. ಅವಳ ಕವಿತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಜನರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದರು. ಅದ್ವೈತ್ ದೂರದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ನಗು ಅವಳ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಬಾಳಿನ ನಗು. ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು – ಇದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ.(Love Story)

ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇವರ ಸ್ನೇಹದ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ತೋರಿಸಿದವು. “ಶಿಕ್ಷಕ–ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಮನೆಯವರ ವಿರೋಧವು ಹೆಚ್ಚಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಆರಾಧನಾ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, “ನಮ್ಮದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಈ ಸಂಬಂಧ ಏಕೆ ಹುಟ್ಟಿತು?” ಅದ್ವೈತ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, “ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಸ್ವಾಧೀನವಲ್ಲ, ಅದು ಸಮರ್ಪಣೆ. ನಾವು ಒಂದಾಗಿ ಬದುಕದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳು ಅರಳಲಿ, ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಲುಪಲಿ—ಅದೇ ನನಗೆ ಸಾಕು.” ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧತೆಯಿತ್ತು.

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಅದ್ವೈತ್ ನಗರಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಹಳ್ಳಿ ಅವನಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. ಆರಾಧನಾ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು, ಅವನ ನಗುವು, ಅವನು ಬಿತ್ತಿದ ನಂಬಿಕೆ—ಇವೆಲ್ಲ ಅವಳ ಬದುಕಿಗೆ ನಿತ್ಯದ ಬೆಳಕು. ಅವಳು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು. ತನ್ನ ನೋವು, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊರಹಾಕತೊಡಗಿದಳು. ಹಳ್ಳಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕವಿತೆಗಳು ಮುದ್ರಿತವಾಗಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನ ಹಿಂದೆ ಅದ್ವೈತ್‌ನ ನೆನಪು, ಅವನ ಪ್ರೇರಣೆ, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಶುದ್ಧತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆರಾಧನಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜನಸ್ತೋಮದ ನಡುವೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾರನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಂಚದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅದ್ವೈತ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗರ್ವದ ನಗು. “ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗು ಅಳಿತು ಹುಟ್ಟಿತು, ಈಗ ನಗುತ್ತಿದೆ” ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರ ಹೃದಯಗಳು ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದವು – ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಗಮವಲ್ಲ, ಅದು ಶುದ್ಧ ನೆನಪು, ಶುದ್ಧ ಪ್ರೇರಣೆ, ಶುದ್ಧ ಬದುಕು.

ಆರಾಧನಾ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು: “ಪ್ರೀತಿ ಮಳೆಹನಿಯಂತೆ—ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದು ನದಿಯ ಓಟದಂತೆ—ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯಬೇಕು. ಅದು ಮಗುವಿನ ಅಳುವಿನಂತೆ ಬದುಕಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಕೊಡಬೇಕು. ಅದು ನಗುವಿನಂತೆ ಇತರರ ಬದುಕು ಬೆಳಗಬೇಕು. ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಿತೇ? ಹೌದು, ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು.” ಜನರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು. ಅದ್ವೈತ್ ತಲೆ ಬಾಗಿದ. ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಆತ್ಮಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದವು.

ಅವರ ಕಥೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ.

ಶುದ್ಧವಿರಬೇಕಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು, ಭೂಮಿಯನ್ನಿನ್ನೂ ಸೋಕದ ಮೋಡವ ತೊರೆದ ಮಳೆ ಹನಿಗಳಂತೆ. ಕಡಲ ತಬ್ಬುವ ಆತುರದಿ ಓಡುತಿಹ ನದಿಯ ಸೆಲೆಯಂತೆ. ಗರ್ಭವೊಂದ ತೊರೆದ ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಅಳುವಿನಂತೆ, ಮೊದಲ ನಗುವಿನಂತೆ. ಸಿಕ್ಕರೂ, ಸಿಗದಿದ್ದರೂ, ಶುದ್ಧವಿರಬೇಕಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು.(Love Story)

~ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ