Love Story: ಬದುಕು-ಮರಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟ ಸ್ಪರ್ಶ

Reading Time: 4 minutes

ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಗಳು, ಸುತ್ತಲಿನ ಶುದ್ಧ ವಾಸನೆ, ನಿರಂತರ ಓಡಾಡುವ ನರ್ಸ್‌ಗಳು, ತುರ್ತು ಸೇವೆಗೆ ಧಾವಿಸುವ ವೈದ್ಯರು, ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳವಳದಿಂದ ಕೂತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳು—ಈ ಎಲ್ಲಾ ದೃಶ್ಯಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಜಗತ್ತಿನಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋವು, ಭಯ, ಕಣ್ಣೀರುಗಳ ನಡುವೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅರಳುವುದು ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆ. ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.

ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಹೃದಯದ ಬಡಿತದಲ್ಲಿ ಅಸಹಜತೆಯಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸೌಖ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಆತ, ನಂತರ ತಾನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಜೀವನ-ಮರಣದ ಗಂಭೀರ ಹಾದಿಯೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ. ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನೊಳಗೆ ಅಸಹಾಯಕ ಭಯ ಆವರಿಸಿತು. “ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇನಾ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಅವನ ಪಕ್ಕದ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಜರಿ ಎಂಬ ನರ್ಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಂಜರಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ, ನಗು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ತಾನು ಕೇವಲ ನರ್ಸ್ ಅಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದಿತ್ಯನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ದಯೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಬದುಕಿನತ್ತ ಒಲವು ಮೂಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ.

“ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ ಇವತ್ತು?” ಎಂದು ಮಂಜರಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದಾಗ ಆದಿತ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು.
“ಹೌದು, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯವೇ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದನು ಆತ.
ಮಂಜರಿ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗು ತಂದು, “ಹೃದಯವು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ. ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಬೇಕು,” ಎಂದಳು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಾತುಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿದವು. ಮಂಜರಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹಾಸ್ಯದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಂಜೆ ಅವಳ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಆದಿತ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವಳು ಹೋಗುವಾಗ ಕೊಡುವ ನಗು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾತು, ಆಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ನೋವು ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ತೀವ್ರ ನೋವಿನಿಂದ ಆದಿತ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ವೈದ್ಯರು ತಕ್ಷಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಜರಿಯನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕೆ ಬಂದು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದಾಗ ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶ, ಆ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಔಷಧಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಂತಾಗಿದ್ದವು.

ಕಾಲ ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಆದಿತ್ಯನ ಹೃದಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ವೈದ್ಯರು ಹೃದಯ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅವಶ್ಯಕ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಕುಗ್ಗಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕತ್ತಲೆಯಷ್ಟೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.
“ನೀನು ತಿಳಿದೆಯಾ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ—ನಾನು ಬದುಕುತ್ತೇನಾ? ಆದರೆ ಬದುಕು ಕೇವಲ ವೈದ್ಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಇದೆ. ನೀನು ಬದುಕಲು ಬಯಸಿದರೆ ಬದುಕು ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇನೆ,” ಎಂದಳು.

ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಬಲವಾಯಿತು. ಅವನು ಕೇವಲ ರೋಗಿಯಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ದಿನ ಬಂದಿತು. ಕುಟುಂಬದವರು ಹೊರಗೆ ಕಳವಳದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು:
“ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು. ನೀನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವೆ. ನಿನ್ನ ನಗು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕು.”

ಆ ಮಾತು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದಂತೆ ಉಳಿಯಿತು. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ವೈದ್ಯರು ಹೊರಬಂದು, “ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಚೇತರಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅವಳ ನಗು, ಪ್ರೀತಿ, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಅವನಿಗೆ ಜೀವದ ಉತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರ ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹವು ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ನಗುವಿನಲ್ಲಿ, ಮೌನದ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಪ್ರೀತಿ.

ಮುಗಿಯುವ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹೊರಟುಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅವನು ಮಂಜರಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ.
“ನೀನು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದನು.
ಮಂಜರಿ ತಲೆಯನ್ನೂಡುತ ನಗುತ, “ನೀನು ಬದುಕು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಸಾಕು. ಉಳಿದುದು ಸಮಯದ ವರ,” ಎಂದಳು.

ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ: “ನೋವು ದೋಣಿ ಸಾಗಿಸುವಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಭರವಸೆಯ ದಾರಿಗೆ.”

ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಾಗ ಆದಿತ್ಯಗೆ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವುದಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುವ ಒಂದು ಯಾತ್ರೆ.

ಜೀವನ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ—ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

Love Story: ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಗಳು, ಸುತ್ತಲಿನ ಶುದ್ಧ ವಾಸನೆ, ನಿರಂತರ ಓಡಾಡುವ ನರ್ಸ್‌ಗಳು, ತುರ್ತು ಸೇವೆಗೆ ಧಾವಿಸುವ ವೈದ್ಯರು, ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳವಳದಿಂದ ಕೂತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳು—ಈ ಎಲ್ಲಾ ದೃಶ್ಯಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಜಗತ್ತಿನಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋವು, ಭಯ, ಕಣ್ಣೀರುಗಳ ನಡುವೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅರಳುವುದು ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆ. ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.

ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಹೃದಯದ ಬಡಿತದಲ್ಲಿ ಅಸಹಜತೆಯಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಸೌಖ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಆತ, ನಂತರ ತಾನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಜೀವನ-ಮರಣದ ಗಂಭೀರ ಹಾದಿಯೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ. ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನೊಳಗೆ ಅಸಹಾಯಕ ಭಯ ಆವರಿಸಿತು. “ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇನಾ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಅವನ ಪಕ್ಕದ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಜರಿ ಎಂಬ ನರ್ಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಂಜರಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ, ನಗು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ತಾನು ಕೇವಲ ನರ್ಸ್ ಅಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯೂ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದಿತ್ಯನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ದಯೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಬದುಕಿನತ್ತ ಒಲವು ಮೂಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ.

“ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ ಇವತ್ತು?” ಎಂದು ಮಂಜರಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದಾಗ ಆದಿತ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. “ಹೌದು, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯವೇ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದನು ಆತ. ಮಂಜರಿ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗು ತಂದು, “ಹೃದಯವು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ. ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಬೇಕು,” ಎಂದಳು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಾತುಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿದವು. ಮಂಜರಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹಾಸ್ಯದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಂಜೆ ಅವಳ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಆದಿತ್ಯ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವಳು ಹೋಗುವಾಗ ಕೊಡುವ ನಗು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾತು, ಆಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ನೋವು ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ತೀವ್ರ ನೋವಿನಿಂದ ಆದಿತ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ವೈದ್ಯರು ತಕ್ಷಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಜರಿಯನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕೆ ಬಂದು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದಾಗ ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶ, ಆ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಔಷಧಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಂತಾಗಿದ್ದವು.

ಕಾಲ ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಆದಿತ್ಯನ ಹೃದಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ವೈದ್ಯರು ಹೃದಯ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅವಶ್ಯಕ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಕುಗ್ಗಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕತ್ತಲೆಯಷ್ಟೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. “ನೀನು ತಿಳಿದೆಯಾ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೋಗಿಯೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬದುಕುತ್ತೇನಾ? ಆದರೆ ಬದುಕು ಕೇವಲ ವೈದ್ಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಇದೆ. ನೀನು ಬದುಕಲು ಬಯಸಿದರೆ ಬದುಕು ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇನೆ,” ಎಂದಳು.

ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಬಲವಾಯಿತು. ಅವನು ಕೇವಲ ರೋಗಿಯಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ದಿನ ಬಂದಿತು. ಕುಟುಂಬದವರು ಹೊರಗೆ ಕಳವಳದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು:
“ನೀನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು. ನೀನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವೆ. ನಿನ್ನ ನಗು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕು.”

ಆ ಮಾತು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದಂತೆ ಉಳಿಯಿತು. ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ವೈದ್ಯರು ಹೊರಬಂದು, “ಅಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು(.Love Story)

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಚೇತರಿಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಮಂಜರಿ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅವಳ ನಗು, ಪ್ರೀತಿ, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಅವನಿಗೆ ಜೀವದ ಉತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರ ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹವು ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ನಗುವಿನಲ್ಲಿ, ಮೌನದ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಪ್ರೀತಿ.Love Story:

ಮುಗಿಯುವ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹೊರಟುಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅವನು ಮಂಜರಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. “ನೀನು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದನು. ಮಂಜರಿ ತಲೆಯನ್ನೂಡುತ ನಗುತ, “ನೀನು ಬದುಕು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಸಾಕು. ಉಳಿದುದು ಸಮಯದ ವರ,” ಎಂದಳು.

ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ: “ನೋವು ದೋಣಿ ಸಾಗಿಸುವಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಭರವಸೆಯ ದಾರಿಗೆ.”

ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಾಗ ಆದಿತ್ಯಗೆ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವುದಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುವ ಒಂದು ಯಾತ್ರೆ.

ಜೀವನ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ—ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರೀತಿ, ನಗು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತದೆ. (Love Story)

~ ಲಿಖಿತ್ ಹೊನ್ನಾಪುರ

About The Author